Öldüm Say

Son dönemde malum kişiler tarafından keşmeken fiyatlara satılmışlığım var. Geçtiğimiz süre zarfında bunu yüzünüze söylerken inanmadığım ve inanamadığım gibi hissetmişliğim de vardı. Günden güne akıcı daha ve sakin düşüncelere kendimi bıraktığım da anladım ki ciddi mana da bu konu başıma gelmiş. Ve benim ki sadece bir “toz konduramamak” olmaktan çıkmış. Gerçeği göz ardı etmişim. Bu problem değil. Çünkü , bugün başıma gelenlere bakarsak bir gün sizinde başınıza gelmeyeceğine kendiniz dahil kimse garanti veremez (tabi bu bir tehdit olarak algılanmasın ben yeri gelince ölü gibi susmayı çok iyi bilirim burada üçüncü kişilerden bahsettim) , mümkün değil. Söylediğim bir sözden yola çıkarsak ” Sırtımı dayayacak dağlara ihtiyacım var. Ayakkabıma dolacak kum yığınlarına değil” bunu yaşadım ve atlatırım düşüncesindeyim. Ama bir gün sırtınızı dayayacak dağlara ihtiyaç duyduğunuz da, benim kumlarım sizin ayakkabınıza bile dolmayacak çünkü muhtemelen bana ait kum taneleri size uzak mesafeler de olacak. Örneğin ; sinirli veya üzgün bir halinizde aradığınız da bu sefer sorulan ilk soru “Neredesin? ” olmayacaktır. Çünkü o telefon açılmayacaktır. Neden bunları söylediğime gelirsek. Nerede! Kime! Ve sadece ne dediğimi bilecek kadar zeki olduğumu düşünüyorum. Şimdi ise sadece size özel kendimle alakalı kullandığım kelimeler başkaları tarafından bir şekilde dönüyorsa burda bir sorun vardır. İnsanların güvenini sarsmak çok kolay ve yeterince sarsıldı. Bu yüzden size “Hayatta başarılar diliyorum”. Tabi o çevre ile her ne kadar başarılı olabilirseniz artık. Saygıyla önünüzde eğilir, topuklarımı götüme vura vura ben kaçar. Baş baş.

Hakan Güler

Bırakın şu “Seviyorum” yalanlarınızı. Sizin için bir “hevesti” ve — geçti.

Hep dedim durdum “4 Nisan” büyük gün ve geldi çattı. Sizler rutin hayatlarınıza devam ederken başka yerlerde başka şeyler de olmaya devam ediyor. 4 Nisan’a saygıyla.

Son kez seni düşünerek birşey yapıyorum. Git ve o taşa bak. Yağmur değmesin, çünkü içim sönmez artık